2006/Dec/24

ไปงานเลี้ยงรุ่นมาอ่ะ ไม่ได้แวะเข้าไปในบริเวณโรงเรียนเป็นเวลานานมาก แปลกตาไปเยอะ เป็นเรื่องธรรมดาที่อะไรๆ มันก็ต้องเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...

ผมใช้เวลาช่วงหนึ่งก่อนงานเริ่มเดินไปรอบๆ ใช่เวลาที่ผ่านไปมันช่วยเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่าง แต่ความรู้สึกดีๆ ไม่เคยเปลี่ยน

ความทรงจำของช่วงจังหวะเวลาชีวิตมันพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย...ผมนึกถึงห้องเรียนห้องแรกที่ผมนั่งเรียนที่นี่ นึกถึงหน้าห้องน้ำที่เกือบๆ วางมวยกับเพื่อน นึกถึงบันไดไม้ที่ผมเดินเสียงดังแล้วรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างล่างส่งเสียงเตือนให้เดินเบาๆนึกถึงห้องเรียนที่ผมแอบหลบมุมคนเดียวเพื่อรักษาใจและน้ำเสียงอาจารย์ที่ปลอบประโลม นึกถึงห้องกิจกรรมมากมาย นึกถึงบอลรูหนูที่ตรงไหนๆเราก็เล่นได้ นึกถึงห้องติวและระเบียงหน้าห้องเรียนก่อนสอบ และสารพัดสารพันที่จะชวนให้น้ำตาไหล

ผมมีโอกาสได้สนทนากับอาจารย์ที่เคยสอนผม อาจารย์ดูแปลกตาไปจากภาพความทรงจำที่ผมมี...อาจารย์ใหม่กลายเป็นอาจารย์อาวุโส แต่เสียงพร่ำบ่นเรื่องลูกศิษย์ในปัจจุบันไม่ต่างจากเสียงที่ผมเคยถูกพร่ำสอน

ผมมีโอกาสเสวนากับเพื่อนร่วมรุ่น ประสบการณ์ชีวิตนอกรั้วโรงเรียนที่แตกต่างตามพื้นเพแต่ละคน แต่เมื่อทุกคนได้มาอยู่ร่วมกันอีกครั้งสิ่งที่พวกเราภูมิใจคือประสบการณ์ร่วมกันของชีวิตเด็กมัธยม แปลกที่บางคนไม่เคยคุยกันเลยในช่วงเวลานั้นกลับแย่งกันคุยเหมือนสนิทกันมานานในเวลานี้ ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับพร้อมคำสัญญาว่าจะมาเจอกันอีกในช่วงเวลานี้ของปีถัดๆ ไป

มาดู เอ็มวี กันนะครับ

Comment

Comment:

Tweet


ดูบ่ได้ครับ .. เง้อ เอ็มวีดูไม่ได้ อยากดูอะ และทุกคน ก็มีความทรงจำที่ดีเหมือน ๆ กัน ว่าจะกลับไปโรงเรียน ก็กัวว่า เขาจะทักว่า มารับลูกเหรอครับ .. เห่อ ๆ แก่แล้วนี่หว่าเรา ผ่านมาตั้ง 13 ปีแล้ว
#1 by นายแทม At 2006-12-24 13:36,