2006/Oct/31

ความเดิมจากตอนที่แล้ว...หลังจากที่ไอ้มดแดงมันย้ายนิวาสถานของมันไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง

แม่ของผมก็เริ่มเลี้ยงนกหงส์หยก พอหมดรุ่นเพื่อนของแม่ก็เอานกขุนทองมาให้เลี้ยง มันพูดได้แต่ ทองจ๋าๆ ไม่เห็นพูดอย่างอื่นเรยย เลี้ยงกันอยู่นานเลยครับจนกระทั่งมันตายจากไป

และแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง...เช้าวันนั้นบ้านของเราถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงที่ไม่เคยได้ยินมานานนนน มาก เมี้ยววววว ลูกแมวสีกะดำกะด่าง เพศเมีย ไม่ปรากฏพันธุ์ คาดว่าจะอยู่ในประเภทโรดไซส์ (แปลว่าข้างถนน) มาร้องอยู่ที่ข้างนอกประตูข้างหลังบ้าน

เรามีมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะไม่เลี้ยงมันเป็นอันขาดเนื่องจากกลัวว่าจะเป็นภาระ และแม่จะต้องเป็นผู้ไปสื่อสารกับมัน

ไป...ไม่ต้องมาร้อง บ้านนี้ไม่รับแมว

เมี้ยววว มันตอบ และยังมีอีกหลายเมี้ยวตามมา โดยที่มันคงถือคติว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก

พอเริ่มสายหน่อย เสียงเมี้ยวววของมันก็เริ่มแหบ ตอนนั้นผมกับน้องก็เริ่มนินทามัน โหยยย ดูดิ มันสำออยด้วย มีทำเสียงแหบด้วยแหนะ พูดยังไม่ทันขาดคำ นังเหมียวมันก็ได้น้ำกินแก้กระหายพร้อมกับข้าวคลุกกับกับข้าวที่เหลือติดก้นถ้วย

แม่....ไปให้มันทำไม เดี๋ยวมันก็ไม่ไปไหนหรอก ผมบอก

เออ ให้มันอยู่แต่ในครัว ก็แล้วกัน ไม่ต้องให้มันเข้าไปในบ้าน แม่ผมใจอ่อนซะแล้ว

หลังจากวันนั้นไม่นาที นังเหมียวมันก็ได้รับชื่อเสียงเรียงนามจากผู้ขนานนามสัตว์เลี้ยงในบ้านทุกตัวว่า กั๊ดจัง

ซึ่งนังเหมียวมันก็ทำตัวได้สมชื่อของมันจริงๆ มันกินทุกอย่างที่เราให้มันไม่ว่าจะเป็นขนมปัง คุ้กกี้ พิซซ่า หรือ ขนมหมาที่เราลองซื้อมาพิสูจน์ มันก็กินให้เราเห็นจะๆ แถมยังเลียปากมันแผลบของมัน นัยว่าแน่จิงซื้อมาอีกดิ

ในเวลาต่อมา กั๊ดจังก็กระเถิบสถานะจากแมวประจำครัว เป็นแมวประจำบ้าน และ กลายเป็นแมวเฝ้าบันไดขึ้นชั้นสองไปในที่สุด

กั๊ดจัง เป็นแมวที่เจียมตัวครับ เข้าทำนองอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ประกอบกับเป็นแมวที่เรียนรู้ได้เร็วว่าน้องสาวผมเกลียดแมลงสาบ(ต่อไปนี้จะเรียกว่าไอ้หนวดยาว) เวลาที่มันเจอไอ้หนวดยาวทีไรมันจึงไล่ตระครุบ...เรียบวุธ เสร็จหมดทุกตัว โดยที่มันจะเอาเท้าหน้าของมันเขี่ยปีกออก แค่นี้มันก็บินหนีไม่ได้ ฉลาดมั้ยครับ

ในเวลาต่อมากั๊ดจังจึงเป็นแมวตัวโปรดของน้องผมไปโดยปริยาย

ทั้งนี้ กั๊ดจังมันสร้างวีรกรรมที่ผมไม่อาจลืมมันได้เรยยยยย...เรื่องเกิดขึ้นเมื่อหัวค้ำวันหนึ่ง ผมกำลังยืนอยู่หน้าลิ้นชักใต้บันได กำลังหาเทปเพลงอยู่ ส่วนกั๊ดจังมันก็นอนอย่างมีความสุขอยู่บนขั้นบันได เหนือศรีษะผมพอดีเป๊ะ สักพักมันก็ลุกขึ้นตะปบไอ้หนวดยาวที่แสนโชคร้ายเนื่องจากมาบินลาดตระเวณตรงที่มันกั๊ดจังมันนอนอยู่ ...ผั้วะ...

สี่เท้ายังรู้พลาด กั๊ดจังเล่นกับเหยื่อยองมันเพลินไปหน่อย มันลื่นปรื๊ดดดด ตกจากบันไดลงมาบนพื้นแนบเท้าผม ไม่มีรอยบาดเจ็บแต่อย่างใด มันก็ยังสนุกกับการเล่นของมันอยู่ แต่ระหว่างที่มันอยู่ในอากาศนี่สิ มันตะกายไคว่คว้าหาที่ยึดเหนียวซึ่งบังเอิญมีผมยืนเป็นหลักชัยให้มันอยู่ ...แควก...ใบหน้าข้างซ้ายของผมมีเลื่อดซิบๆจากรอยแมวข่วนอยู่สามแถว

เซ็งจริงๆ วันรุ่งขึ้นผมโดนเพื่อนๆ แซวแหลกว่าไปทำอะไรมา โอ๊ย..นึกถึงเรื่องนี้ทีไรเจ็บใจไอ้กั๊ดจังจริงๆ (ขำๆ)

กั๊ดจังมันบุญน้อยครับ มันอยู่กับเราได้ไม่นาน มันก็จากเราไป เราสัณนิษฐานสาเหตุการตายของมันว่ามันอาจจะไปกินข้าวนอกบ้านที่มีคนใจร้ายวางยาเบื่อหมาข้างถนน หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะกินแมลงสาบมากเกินไป (แมลงสาบโดนฉีดยาฆ่าแมลงเอาไว้

เวลาที่มันอยู่กับเราถึงแม้ว่าจะน้อยแต่เป็นเวลาที่มีค่าเพราะทุกๆวันมันทำให้เรามีความสุข มันทำให้เราหัวเราะ

และที่สำคัญ มันทำให้...เรารักมัน

Comment

Comment:

Tweet


น่ารักจัง
#4 by cancer At 2006-11-13 15:12,
ชอบ 2 บรรทักสุดท้ายครับ
"...เวลาที่ มัน อยู่กับเรา ถึงแม้ว่าจะน้อยแต่เป็นเวลาที่มีค่าเพราะทุกๆวัน มันทำให้เรามีความสุข มันทำให้เราหัวเราะ
และที่สำคัญ มันทำให้ ... เรา รัก มัน"
#3 by cancer At 2006-11-03 21:35,
น่ารักดีนะ....แต่ ไม่น่ารีบไปเกิดเป็นคนเลย อ้อเรื่องของผมลบไปแล้วอ่ะ ขอโทษด้วยนะครับ ที่เข้ามาแล้วไม่ได้อ่าน แล้วถ้าผมนึกออกจะเอามาลงให้ใหม่นะครับ
#2 by วุ้นกระทิ At 2006-11-02 17:29,


นึกว่าจะต้องรอนานเสียอีกครับ
((รอยแมวข่วน ดูยังไงก็ไม่เหมือนรอยสาวข่วนหรอกครับ))
#1 by AkE At 2006-11-01 20:37,