2006/Oct/23

เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วครับแต่เนื่องจากเรื่องนี้เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของผมอีกช่วงนึงที่มีส่วนทำให้ผมเป็นตัวผมอย่างทุกวันนี้...

ผมควรที่จะมีชีวิตที่ลงตัวเป็นปกติเหมือนคนทั่วๆไป ถ้าหากผมยอมลดทิฏฐิ เอ่ยปากว่าผมขอโทษว่าผมเป็นฝ่ายผิดเอง

ผมกับ(อดีต)แฟนรู้จักกันทางเพื่อนๆช่วงที่ผมเรียนโทครับ แต่ช่วงนั้นผมกับเธอยังไม่ได้คบกันเนื่องจากว่าเธอมีคนมาจีบอยู่ ก็ประมาณสองปีน่ะครับหลังจากที่ผมเรียนจบแล้ว เราถึงเริ่มคบกันอย่างเป็นจริงเป็นจัง แต่ทว่ารักนี้มีอุปสรรคครับ ผมถูกส่งไปประจำการที่ประเทศเพื่อนบ้าน เราทั้งสองก็เลยต้องห่างกันหน่อยแต่ก็โทรคุยกันทุกวันครับ เรามักจะวางแผนหาเวลาว่างที่ตรงกัน วางแผนไปเที่ยวด้วยกันตามประสา ต้องบอกเลยว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีค่า มีความสุขทุกครั้งที่ระลึกถึง

จนกระทั่งผมต้องกลับมาทำงานในเมืองไทย...ผมได้ข่าวเลาๆว่ามีคนมาจีบเธอแต่ผมก็เชื่อมั่นในตัวเธอครับ ผมอาจจะมั่นใจในตัวเองมากไปหน่อยกระมังครับ ประกอบกับการงานที่มีความรับผิดชอบมากขึ้นและมีคนหลายๆคนในที่ทำงานที่จับตาดูอยู่ว่าไอ้นี่มันเด็กเมื่อวานซืนข้ามห้วยมาจากไหน สำหรับผมแล้วมันเป็นความท้าทายที่น่าเผชิญหน้าซะจริงๆ ประกอบกับว่าผมก็มุ่งมั่นที่จะสร้างความมั่นคงเพื่อที่จะเป็นหลักเป็นฐาน แต่มันกลายเป็นว่าการที่ผมกลับมาอยู่เมืองไทยมันทำให้ผมไม่สามารถตอบสนองความคาดหวังของเธอที่มีมากขึ้น

นอกจากวันหยุดแล้วผมไม่สามารถที่จะพบปะหรือมีเวลาส่วนตัวด้วยกันในวันธรรมดาหลังเลิกงานได้เลย ตอนแรกๆก็ยังพอหาได้นะครับเวลาที่จะฝ่ารถติดเข้าไปในเมืองน่ะ แต่ตอนหลังๆ งานมันก็รัดตัวมากขึ้นเพราะโปรเจคก็มีกำหนดเวลาใช่มั้ยครับ สิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุดคือโทรศัพท์ครับ แต่ที่มันแย่กว่าก็คือว่าผมเริ่มที่จะโทรไม่ตรงตามเวลา บางทีก็ดึกเลยล่ะครับ โธ่...ก็ทำงานในโรงงานเนี่ย อะไรที่เราไม่คาดคิดมันสามารถเกิดขึ้นได้เสมอครับ....ทีนี้ก็เป็นปัญหาล่ะสิครับ

มันกลายเป็นว่าในมุมมองของเธอ...ผมรักเธอน้อยลง

เราไม่ได้ทะเลาะกันเลยครับ แต่...การที่ไม่ทะเลาะกันเนี่ยมันเป็นสัญญาณอันตรายที่ผมไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลย

จนกระทั่งวันนั้นก็มาถึง...ผมเลิกงานพร้อมๆกับการเลิกงานของพนักงานกะสองหรือพูดง่ายๆว่าเลิกงานดึกน่ะแหละครับ ผมมารู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้แหละครับว่าผมยังไม่ได้รายงานตัว นึกได้แล้วผมก็รีบโทรไปอ้อนขอความเห็นใจสักหน่อย

ผิดคาดครับ การคุยกันครั้งนั้นไม่ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น แต่มันกลับเหมือนว่าผมก้าวพลาดอย่างมหันต์ อรรถรสการคุยของเราทั้งสองเริ่มมีบรรยากาศตึงเครียด รายละเอียดผมก็จำไม่ได้มากนะครับแต่ประโยคสุดท้ายที่เธอพูด...เธอเบื่อผม เบื่อที่จะต้องมาตามผม (จริงๆแล้วคงหมายความว่าเบื่อที่จะคอยน่ะครับ) ที่มันสะดุดใจผมเป็นพิเศษมันเป็นน้ำเสียงที่เธอพูดซึ่งเป็นน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและตัดสินใจแล้ว ผมเลยบอกไปว่าตอนนี้เธอคงโกรธผมอยู่ ผมพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เอาไว้พรุ่งนี้หายโกรธแล้วค่อยคุยกันนะ แต่เธอไม่ได้ฟังจนจบหรอกครับเธอวางหูไปซะก่อน วินาทีนั้นผมรู้แล้วครับว่าผมเสียเธอไปอย่างถาวร....

ถึงแม้ว่า ผมและเธอไม่สามารถที่จะดำเนินชีวิตไปด้วยกัน และผมก็ไม่มีโอกาสหรือวาสนาที่จะได้พบกับเธออีก แต่ผมอยากจะบอกว่าผมยังระลึกถึงเธอและส่วนดีของเธออยู่เสมอ

...เธอทำให้ผมมีความสุขในช่วงเวลาที่เราเคยรักกัน

...ระลึกถึงที่เธอทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตผมมีจุดหมาย

...และระลึกถึงที่เธอช่วยเติมเต็ม...

ผมไม่ได้เรียกร้องให้วันเวลามันกลับคืนมา หรือ เรียกร้องเธอกลับมาหรอกนะครับ เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้...แต่ถ้าผมมีโอกาส...

...ผมอยากจะบอกเธอว่าผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผมทำให้เธอผิดหวัง ผมผิดเองครับ

...ผมอยากจะบอกเธอว่าผมไม่เคยรักเธอน้อยลง

...ผมอยากจะขออวยพรให้เธอมีแต่ความสุขและสมหวังในชีวิต

...และผมก็อยากบอกเธอด้วยว่าผมขอบคุณ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง...ขอบคุณที่เราเคยรักกัน

Comment

Comment:

Tweet




เรื่องบางเรื่อง เวลาก็ไม่ช่วยอะไรเนอะครับ
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมเยียนนะครับ
#6 by AkE At 2006-10-26 11:24,
อารมณ์นี้เข้าใจนะ
เพราะก็เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน
ก็.......มันผ่านไปแล้วนี่ครับ แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
สำหรับครั้งต่อไปให้มันดีกว่าคร้งเก่าก็แล้วกัน
#5 by ~the xnux~ At 2006-10-26 10:39,
อย่างน้อย การได้มีช่วงเวลาดีๆให้นึกถึงก็เป็นความโชคดีมากๆนะคะ บางคนไม่มีช่วงเวลานั้นให้คิดถึงด้วยซ้ำ.... อย่างไรก็ขอให้โชคดีนะคะ
#4 by anonymousy At 2006-10-25 23:33,
เก็บความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กันและกัน หากเค้าไม่ย้อนกลับมา

แต่อย่างน้องเค้าก็สอนให้เราได้รักกัน
ความรัก อยากแท้หยั่งถึงจริงๆ
มีทั้งความสุข และความทุกข์

#2 by Travelism At 2006-10-23 19:43,
อืมม

ประสบการณ์ตอนนี้ของผมคล้ายคุณนะครับ แต่สลับกันคือผมเป็นฝ่ายรอ

ผมก็ไม่รุ้ว่าอดทนรอเขาแบบนี้ได้จนถึงเมื่อไหร่

ด้วยเหตุผลของเขาที่ว่าเพื่ออนาคตของเรา

แต่ถ้าเกิดชีวิตผมไม่ยืนยาวขนาดนั้นล่ะครับ

ตอนนี้ก็ยังไม่รุ้จะตัดสินใจยังไงดี อาจจะเป็นเพราะชีวิตผมก็วันนี้มั้งครับ ทำทุกวันให้ดีที่สุด

ขอโทษที่มาบ่นอะไรไม่รุ้เรื่องให้ฟังนะครับ
#1 by :: หมูบ้า :: At 2006-10-23 19:08,