"เฮ้ย! มึงอยู่ไหนวะ" เซ็งว่ะ ผมโทรไปหาเพื่อนซี้ในตอนบ่ายว่างๆ กิจวัตรประจำวันอาทิตย์ของผมกับการดู CSI มันก็ดันฉายตอนซ้ำที่ผมเคยดูแล้ว

"กรูกำลังกินข้าวอยู่ แค่นี้นะ..." ตู๊ดดดด....

ดูดิ..เพื่อนเวง มันวางหูไปเลย ยังไม่ทันได้แอะสักคำ

เฮ้อออ..จะมีใครรู้บ้างมั้ยนะว่าความเหงา เพื่อนสนิทที่คุ้นเคยของผม มันแวะเข้ามาทักทายในวันสิ้นปี เดี๋ยวผมพาความเหงาออกไปเดินเที่ยวดีกว่า เผื่อว่ามันจะเบื่อผมแล้วลากลับบ้านมันไป

ปล. ออกไปข้างนอกตอนเกือบๆทุ่ม แล้วก็ต้องรีบกลับ เพราะข่าวเรื่องระเบิดในกรุงเทพ....โว้ย! เซ็งเป็ด

ไปงานเลี้ยงรุ่นมาอ่ะ ไม่ได้แวะเข้าไปในบริเวณโรงเรียนเป็นเวลานานมาก แปลกตาไปเยอะ เป็นเรื่องธรรมดาที่อะไรๆ มันก็ต้องเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...

ผมใช้เวลาช่วงหนึ่งก่อนงานเริ่มเดินไปรอบๆ ใช่เวลาที่ผ่านไปมันช่วยเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่าง แต่ความรู้สึกดีๆ ไม่เคยเปลี่ยน

ความทรงจำของช่วงจังหวะเวลาชีวิตมันพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย...ผมนึกถึงห้องเรียนห้องแรกที่ผมนั่งเรียนที่นี่ นึกถึงหน้าห้องน้ำที่เกือบๆ วางมวยกับเพื่อน นึกถึงบันไดไม้ที่ผมเดินเสียงดังแล้วรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างล่างส่งเสียงเตือนให้เดินเบาๆนึกถึงห้องเรียนที่ผมแอบหลบมุมคนเดียวเพื่อรักษาใจและน้ำเสียงอาจารย์ที่ปลอบประโลม นึกถึงห้องกิจกรรมมากมาย นึกถึงบอลรูหนูที่ตรงไหนๆเราก็เล่นได้ นึกถึงห้องติวและระเบียงหน้าห้องเรียนก่อนสอบ และสารพัดสารพันที่จะชวนให้น้ำตาไหล

ผมมีโอกาสได้สนทนากับอาจารย์ที่เคยสอนผม อาจารย์ดูแปลกตาไปจากภาพความทรงจำที่ผมมี...อาจารย์ใหม่กลายเป็นอาจารย์อาวุโส แต่เสียงพร่ำบ่นเรื่องลูกศิษย์ในปัจจุบันไม่ต่างจากเสียงที่ผมเคยถูกพร่ำสอน

ผมมีโอกาสเสวนากับเพื่อนร่วมรุ่น ประสบการณ์ชีวิตนอกรั้วโรงเรียนที่แตกต่างตามพื้นเพแต่ละคน แต่เมื่อทุกคนได้มาอยู่ร่วมกันอีกครั้งสิ่งที่พวกเราภูมิใจคือประสบการณ์ร่วมกันของชีวิตเด็กมัธยม แปลกที่บางคนไม่เคยคุยกันเลยในช่วงเวลานั้นกลับแย่งกันคุยเหมือนสนิทกันมานานในเวลานี้ ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับพร้อมคำสัญญาว่าจะมาเจอกันอีกในช่วงเวลานี้ของปีถัดๆ ไป

มาดู เอ็มวี กันนะครับ